بررسی تطبیقی نقش رویکرد زیبایی شناختی در فرایند یاددهی–یادگیری در مدارس سنتی و مدارس نوین

این پژوهش با رویکرد تطبیقی و استفاده از روش پیمایشی، تاثیر رویکردهای زیبایی شناختی متفاوت در مدارس سنتی و نوین شهر تبریز بر کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی را مورد سنجش قرار داده است. جامعه آماری این تحقیق شامل ۲۰۰ معلم و ۴۰۰ دانش آموز پایه چهارم و پنجم در ۲۰ مدرسه منتخب شهر تبریز (۱۰ مدرسه سنتی و ۱۰ مدرسه نوین) بوده است. داده ها از طریق پرسشنامه های محقق ساخته و ابزارهای مشاهده طبقه بندی شده جمع آوری گردید. یافته های کمی نشان داد که در مدارس نوین، میانگین نمرات “درگیری حسی-معنایی” دانش آموزان (۸۲/۵٪) به طور معناداری بالاتر از مدارس سنتی (۵۵/۰٪) است (p < ۰.۰۱). همچنین، ابعاد زیبایی شناختی محیط فیزیکی در مدارس نوین، ۶۵٪ از پاسخگویان تاثیر مثبت قوی بر افزایش خلاقیت دانش آموزان گزارش کردند، در حالی که این میزان در مدارس سنتی تنها ۱۵٪ بود. رویکرد زیبایی شناسی در مدارس سنتی بیشتر بر “نظم و تقارن” متمرکز است که بر کاهش خطا در تکالیف روتین تا ۹۰٪ موثر بوده، اما در پرورش تفکر واگرا تنها ۲۰٪ کارایی داشته است. در مقابل، مدارس نوین با تمرکز بر زیبایی شناسی تجربه، منجر به افزایش خودکارآمدی یادگیری دانش آموزان تا ۷۸٪ شده اند. این پژوهش نتیجه می گیرد که رویکرد زیبایی شناسی مبتنی بر تجربه (مدارس نوین) پتانسیل بیشتری برای تعمیق یادگیری، توسعه ابعاد وجودی و تقویت انگیزه درونی دارد، هرچند رویکرد سنتی در حفظ نظم پایه ای همچنان کارآمد است. این یافته ها دلالت بر لزوم تلفیق جنبه های مثبت هر دو رویکرد در سیاست گذاری های آموزشی شهر تبریز دارد.

کلیدواژه ها:

زیبایی شناسی آموزشی ، یاددهی–یادگیری ، مدارس سنتی ، مدارس نوین ، شهر تبریز ، خلاقیت