سواد هیجانی در نظام آموزشی

این مقاله به بررسی نقش حیاتی سواد هیجانی (EL) به عنوان یک مولفه اساسی در برنامه های درسی مدارس برای تضمین پرورش شخصیت سالم می پردازد. سواد هیجانی شامل توانایی درک، بیان، تنظیم و مدیریت موثر هیجانات خود و دیگران است. در چارچوب نظری، سواد هیجانی به عنوان پیش نیاز عملکرد موفق تحصیلی و سازگاری اجتماعی-عاطفی شناخته می شود. مرور ادبیات نشان می دهد که فقدان آموزش رسمی در این زمینه، منجر به بروز مشکلات رفتاری و کاهش تاب آوری می شود. این پژوهش با تکیه بر مدل های روان شناسی شناختی-اجتماعی، استدلال می کند که ادغام مهارت های سواد هیجانی در برنامه درسی رسمی، نه تنها منجر به کاهش استرس و رفتارهای مخاطره آمیز می شود، بلکه مستقیما بر تقویت خودتنظیمی، همدلی و در نهایت، شکل گیری یک شخصیت بالغ و مسئولیت پذیر تاثیر می گذارد.