چارچوبی تلفیقی برای آموزش کودک محور: نگاهی از منظر روان شناسی تحولی و تربیتی

آموزش کودک محور به عنوان یکی از رویکردهای اساسی در نظام های آموزشی نوین، بر توجه به ویژگی های رشدی، نیازهای فردی و تجارب زیسته کودکان تاکید دارد. تحقق این رویکرد مستلزم بهره گیری از مبانی نظری مستحکم است که بتواند پیوندی معنادار میان رشد کودک و فرآیندهای یاددهی–یادگیری برقرار سازد. در این میان، روان شناسی تحولی و روان شناسی تربیتی به عنوان دو حوزه مکمل، چارچوب های نظری ارزشمندی برای فهم چگونگی یادگیری، رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان فراهم می کنند. مقاله حاضر با رویکردی مروری، به تبیین چارچوبی تلفیقی برای آموزش کودک محور از منظر روان شناسی تحولی و تربیتی می پردازد. بدین منظور، پژوهش های نظری و تجربی مرتبط با اصول رشد کودک، تفاوت های فردی، انگیزش یادگیری و راهبردهای آموزشی موثر مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج مرور مطالعات نشان می دهد که تلفیق دیدگاه های تحولی و تربیتی می تواند به طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر، معنادار و متناسب با نیازهای رشدی کودکان منجر شود و زمینه ساز افزایش مشارکت فعال، بهبود کیفیت یادگیری و ارتقای رشد همه جانبه دانش آموزان در دوره ابتدایی گردد. در پایان، مقاله بر ضرورت اتخاذ رویکردی یکپارچه و علمی در طراحی برنامه های آموزشی کودک محور تاکید می کند و این چارچوب را راهنمایی کاربردی برای معلمان، برنامه ریزان درسی و مدیران آموزشی معرفی می نماید.

کلیدواژه ها:

آموزش کودک محور ، روان شناسی تحولی ، روان شناسی تربیتی ، آموزش ابتدایی ، رشد کودک ، یاددهی–یادگیری