بررسی نقش روابط معلم-دانش آموز در انگیزش تحصیلی و پیشرفت یادگیری

روابط معلم و دانش آموز به عنوان یک عامل موثر کلیدی در فرایندهای آموزشی و پرورشی مورد توجه محققان قرار گرفته است. این پژوهش با هدف بررسی نقش این روابط در انگیزش تحصیلی و پیشرفت یادگیری دانش آموزان انجام شده است. مطالعه حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی است و با مرور سیستماتیک پژوهش های داخلی و خارجی انجام پذیرفته است. یافته ها به طور قاطعانه نشان می دهند که کیفیت روابط معلم-دانش آموز، اعم از احترام متقابل، حمایت عاطفی، تبادل سازنده و ایجاد احساس امنیت، تاثیر مستقیم و معناداری بر افزایش انگیزش درونی و بیرونی فراگیران دارد. در پی این انگیزش، شاهد افزایش درگیری تحصیلی، پشتکار در انجام تکالیف، مسئولیت پذیری و نهایتا پیشرفت تحصیلی و عمق یادگیری هستیم. روابط مثبت همچنین به کاهش اضطراب تحصیلی و افزایش حس تعلق به مدرسه می انجامد. در مقابل، روابط سرد، تحکم آمیز یا بی تفاوت می تواند به کاهش انگیزه و عملکرد منجر شود. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که سرمایه گذاری در جهت بهبود و تعمیق روابط انسانی مثبت در کلاس درس، نه یک اقدام فرعی، بلکه یک اصل بنیادین در اثربخشی آموزشی و دستیابی به اهداف تربیتی است. این امر مستلزم آگاهی، مهارت و حساسیت معلمان نسبت به ابعاد عاطفی-اجتماعی فرایند یاددهی-یادگیری است.

کلیدواژه ها:

روابط معلم-دانش آموز ، انگیزش تحصیلی ، پیشرفت یادگیری ، محیط کلاس ، حمایت عاطفی