چگونگی اثرگذاری آموزش های مبتنی بر هوش مصنوعی بر انگیزه و خودنظم دهی تحصیلی دانش آموزان

پیشرفت های فناورانه و به ویژه ظهور هوش مصنوعی، بسترهای نوینی را همراه با فرصت ها و موانع تازه برای نظام های آموزشی پدید آورده است. این فناوری از طریق ابزارهای هوشمند و سامانه های تطبیق پذیر، امکان یادگیری متناسب با نیاز فردی، ارائه بازخورد آنی، تحلیل داده های آموزشی و ایجاد محیط های تعاملی را فراهم می سازد. چنین ابزارهایی به یادگیرندگان قدرت می دهند تا اهداف درسی خود را تدوین، روند پیشرفت را پایش و فرآیند یادگیری خود را ارتقا دهند. پژوهش ها نشان می دهند که بهره گیری کارآمد از هوش مصنوعی می تواند مهارت های خودتنظیمی، انگیزش و مشارکت تحصیلی را تقویت کرده و عملکرد فراگیران را بهبود بخشد. ابزارهای هوشمند سبب می شوند دانش آموزان و دانشجویان در تعیین اهداف یادگیری، نظارت بر پیشرفت و تجربه یک یادگیری پویا و جذاب توانمندتر شوند. با وجود این مزایا، محدودیت ها و چالش های مهمی وجود دارد که باید در طراحی و پیاده سازی هوش مصنوعی مد نظر قرار گیرد. وابستگی افراطی به فناوری ممکن است مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و تحلیل داده ها را تضعیف کرده و جایگاه معلم را تحت تاثیر قرار دهد. علاوه بر این، گردآوری و پردازش داده های شخصی نگرانی هایی در خصوص حریم خصوصی و امنیت اطلاعات ایجاد می کند که نیازمند چارچوب های قانونی و اخلاقی مشخصی است. میزان اثربخشی هوش مصنوعی به طراحی ابزارها، سطح تعامل انسانی، زمینه آموزشی و ویژگی های یادگیرندگان وابسته است. استفاده هوشمندانه از فناوری در کنار آموزش معلمان، آماده سازی دانش آموزان و تقویت مهارت های مکمل، شرط لازم برای تحقق مزایای بالقوه آن است. هوش مصنوعی با ایجاد محیط های یادگیری شخصی سازی شده، بازخورد فوری و ارتقای مشارکت فعال، می تواند فرآیند یادگیری را کارآمدتر، انگیزشی تر و جذاب تر سازد. در همین حال، مدیریت محدودیت ها، حفظ تعامل انسانی و رعایت اصول اخلاقی از ضرورت های بهره برداری موثر و پایدار از این فناوری به شمار می آید. در مجموع، هوش مصنوعی به عنوان ابزاری تحول آفرین، فرصت های وسیعی برای ارتقای کیفیت یادگیری، تقویت خودتنظیمی و انگیزش تحصیلی فراهم می کند و مسیر آموزش را به سمت یادگیری فعال، منعطف و هوشمند سوق می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خودتنظیمی یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، آموزش هوشمند