تحلیل گفتمان ادبیات سیاسی عدالت محورمناطق مرزی ایران

مناطق مرزی ایران علاوه بر نابرابری های طبقاتی، با اشکال متعددی از بی عدالتی فضایی و عدم تعادل منطقه ای مواجه شده است .پژوهش حاضر با هدف تحلیل ادبیات سیاسی ناظر بر توسعه مناطق مرزی، بر عدالت فضایی منطقه ای تمرکز دارد و می کوشد نحوه بازنمایی و صورت بندی این مفهوم را در برنامه های توسعه و اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران بررسی کند. این پژوهش با بهره گیری از روش کیفی تحلیل گفتمان انتقادی، مبتنی بر رویکرد فرکلاف در سه سطح توصیف، تفسیر و تبیین انجام شده و برای تحلیل نظم گفتمانی حاکم، از نظریه لاکلاو و موفه نیز استفاده کرده است. در گفتمان سازندگی جهت تحقق عدالت بر توسعه اقتصادی،در گفتمان اصلاحات بر توسعه سیاسی،در گفتمان عدالت بر عدالت گرایی و در گفتمان اعتدال بر میانه روی و اعتدال گرایی به عنوان دال مرکزی تاکید می کردند. در این سیاستهای اجتماعی متاثر از صورتبندی ایدئولوژی-گفتمانی،براساس شمول معنایی عدالت فضایی منطقه ای، عدالت پسینی و توزیعی بیشتر از عدالت پیشینی و فرایندی مورد توجه واقع شده است. ضروری است نظم گفتمانی حاکم در ایران به جای رویکرد تقابلی و انتاگونیستی رویکرد تکاملی مبتنی برعدالت فرایندی - توزیعی را برای توسعه مناطق مرزی با تاکید بر عدالت فضایی منطقه ی را در پیش گیرد و برای تعادل و رهایی از محرومیت مناطق مرزی الگوی ساختاری «مرکز- پیرامون» واسازی و براساس روابط ساختاری معکوس،الگوی «پیرامون- مرکز» ازنو بازسازی گردد و توسعه مناطق مرزی مبتنی بر عدالت فضایی منطقه ای درسیاست ها و برنامه های توسعه مورد توجه ویژه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ادبیات سیاسی ، تحلیل گفتمان انتقادی ، عدالت فضایی منطقه ای ، توسعه ، مناطق مرزی