ارتباط پیشرفت تحصیلی دانش آموزان باسبک تدریس معلم در کلاس درس

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان به عنوان شاخصی کلیدی در ارزیابی کیفیت نظام های آموزشی، همواره مورد توجه پژوهشگران، سیاست گذاران و دست اندرکاران تعلیم و تربیت بوده است. در میان عوامل متعدد موثر بر این پیشرفت، نقش معلم و به ویژه سبک تدریس او در کلاس درس، جایگاهی محوری و انکارناپذیر دارد. سبک تدریس، که بیانگر الگوهای رفتاری، تعاملی و آموزشی معلم در فرآیند یاددهی-یادگیری است، می تواند به طور مستقیم بر درگیری شناختی، انگیزش، خودپنداره تحصیلی و در نهایت عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاثیر بگذارد. این مقاله با رویکردی مروری، به بررسی ابعاد گوناگون این ارتباط می پردازد. ابتدا مفاهیم پایه ای سبک تدریس و پیشرفت تحصیلی تبیین شده و سپس با استناد به یافته های پژوهشی داخلی و خارجی، چگونگی تاثیرگذاری سبک های مختلف تدریس (از جمله سبک های مستقیم، تعاملی، مشارکتی، اکتشافی و مسئله محور) بر شاخص های پیشرفت تحصیلی مورد تحلیل قرار می گیرد. همچنین، عوامل واسطه ای و تعدیل کننده ای همچون ویژگی های فردی دانش آموز، جو کلاس و بافت فرهنگی مدرسه در این رابطه مورد بحث واقع می شوند. در پایان، با جمع بندی یافته ها، راهکارهای عملی برای به کارگیری سبک های تدریس اثربخش و همچنین پیشنهادهایی برای پژوهش های آتی ارائه می گردد. هدف نهایی این مقاله، فراهم آوردن چارچوبی علمی برای معلمان، مدیران و برنامه ریزان آموزشی است تا با شناخت عمیق تر پویایی های کلاس درس، گامی در جهت ارتقای کیفیت آموزش و تحقق یادگیری مطلوب بردارند.

کلیدواژه ها:

پیشرفت تحصیلی ، سبک تدریس ، کلاس درس ، معلم ، یادگیری.