نقش راهبردی مشارکت خانواده-مدرسه در ارتقای کیفیت آموزشی کودکان کم توان ذهنی

زمینه و هدف: عملکرد تحصیلی کودکان کم توان ذهنی متاثر از مولفه های متعددی است که تعامل سازنده میان دو نهاد خانواده و مدرسه، یکی از تعیین کننده ترین آن هاست. هدف این پژوهش تبیین تاثیر این تعامل و شناسایی موانع موجود در مسیر تحقق آن است. روش شناسی: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی است که داده های آن از طریق پیمایش میدانی و مصاحبه با معلمان و والدین دانش آموزان استثنایی گردآوری شده است. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که مشارکت فعال والدین نه تنها بر پیشرفت تحصیلی، بلکه بر رشد مهارت های خودیاری و اجتماعی کودکان نیز اثرگذار است. با این حال، چالش هایی نظیر «ضعف در کانال های ارتباطی»، «عدم آگاهی والدین از روش های نوین تدریس» و «محدودیت های اقتصادی» مانع از شکل گیری یک اتحاد آموزشی پایدار شده است. نتیجه گیری: برای عبور از این چالش ها، تدوین برنامه های مدون آموزش خانواده، بهره گیری از فناوری های ارتباطی برای گزارش دهی مستمر و حمایت های مشاوره ای از والدین ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

آموزش فراگیر ، مدیریت آموزشی ، تعامل خانه و مدرسه ، کم توانی ذهنی ، توانمندسازی خانواده.