بررسی تاثیر آموزش مولفه های خودتنظیمی بر بهبود سازگاری رفتاری دانش آموزان: یک مطالعه نیمه تجربی

زمینه و هدف: رفتارهای ناسازگارانه در مدارس، یکی از چالش های اصلی فرآیند یاددهی-یادگیری است که ریشه در ضعف مهارت های خودکنترلی دانش آموزان دارد. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های خودتنظیمی بر کاهش این رفتارها در دانش آموزان دارای اختلال رفتاری انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر از نوع کاربردی و با روش نیمه تجربی (طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل) اجرا گردید. نمونه پژوهش شامل ۳۰ دانش آموز پسر/دختر (بسته به جنسیت نمونه شما) بود که به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد رفتاری بود. یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری بین میانگین نمرات رفتارهای ناسازگارانه دو گروه در مرحله پس آزمون وجود دارد (p<۰.۰۱p < ۰.۰۱p<۰.۰۱)؛ بدین معنا که آموزش خودتنظیمی باعث بهبود رفتار گروه آزمایش شده است. نتیجه گیری: آموزش خودتنظیمی با ارتقای توانایی دانش آموز در پایش و مدیریت رفتار خود، راهکاری موثر و کم هزینه برای کاهش چالش های انضباطی و رفتاری در محیط مدرسه است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مدرسه ، خودتنظیمی ، مدیریت رفتار ، اختلال سلوک ، روش تحلیل کوواریانس.