بررسی اثرگذاری نقش بازخورد دهی مستمر معلم در توسعه روانی دانش آموز

بازخورد معلم به عنوان یک ابزار قدرتمند پداگوژیک، فراتر از اصلاح عملکرد تحصیلی، نقش بسزایی در معماری ساختار روانی دانش آموزان ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل نقش دو گونه بازخورد «مستمر» و «حمایتی» در توسعه ابعاد روان شناختی (اعتمادبه نفس، خودتنظیمی، انگیزش و مهارت های اجتماعی) بود. این مطالعه با رویکرد مروری-تحلیلی و با استفاده از روش تحلیل محتوا انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه مقالات و اسناد علمی مرتبط در بازه زمانی معین بود که از طریق جستجوی سیستماتیک در پایگاه های استنادی معتبر داخلی (Noormags, Civilica, Magiran) و بین المللی (WoS, Scopus, Google Scholar) شناسایی شدند. پس از غربالگری، یافته های حاصل از سنتز پژوهش ها نشان داد که بازخورد مستمر همبستگی بالایی با تقویت مهارت های شناختی نظیر «خودتنظیمی» و «تداوم انگیزه یادگیری» دارد؛ در مقابل، بازخورد حمایتی عمدتا بر مولفه های عاطفی همچون «اعتمادبه نفس»، «انگیزه درونی» و «سازگاری اجتماعی» اثرگذار است. نتیجه گیری نهایی بیانگر آن است که مدل بهینه، رویکردی ترکیبی (هیبریدی) است که در آن بازخورد فرآیندی (مستمر) با اتمسفر عاطفی (حمایتی) تلفیق شده و موجب رشد همه جانبه و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان می گردد.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم-دانش آموز ، بازخورد آموزشی ، توسعه روانی ، خودتنظیمی تحصیلی ، انگیزش درونی.