چرخش پارادایمی آموزش مدرسه ای در عصر فناوری های دیجیتال: از آموزش معلم محور به اکوسیستم های یادگیری هوشمند

تحولات شتابان فناوری های دیجیتال در دهه های اخیر موجب دگرگونی عمیق در ساختارهای اجتماعی، اقتصادی و آموزشی شده است و مدرسه به عنوان یکی از بنیادی ترین نهادهای تربیتی ناگزیر از انطباق با این تغییرات می باشد. الگوهای سنتی آموزش که مبتنی بر انتقال خطی دانش، حفظ محتوا و نقش منفعل یادگیرنده بوده اند، دیگر توان پاسخگویی به نیازهای پیچیده یادگیری در جهان معاصر را ندارند. در مقابل، یادگیری هوشمند با تکیه بر فناوری های تعاملی، محیط های یادگیری دیجیتال و رویکردهای یادگیرنده محور، بستری نوین برای توسعه مهارت های شناختی، اجتماعی و دیجیتال فراهم می آورد. هدف این مقاله تحلیل فرآیند گذار مدرسه از الگوی آموزش سنتی به اکوسیستم های یادگیری هوشمند و بررسی پیامدهای آموزشی این تحول است. نتایج مرور پژوهش های معاصر نشان می دهد که بهره گیری هدفمند از فناوری آموزشی موجب افزایش انگیزه تحصیلی، تعمیق یادگیری، تقویت تفکر انتقادی و ارتقای خودتنظیمی دانش آموزان می شود. همچنین تغییر نقش معلم از منبع اصلی دانش به تسهیل گر یادگیری فعال، یکی از ارکان اساسی موفقیت این تحول به شمار می آید. با وجود این مزایا، چالش هایی نظیر نابرابری دیجیتال، کمبود شایستگی های فناورانه معلمان و مقاومت فرهنگی نسبت به نوآوری های آموزشی همچنان وجود دارد. در مجموع، بازطراحی مدرسه در قالب اکوسیستم های یادگیری هوشمند ضرورتی راهبردی برای ارتقای کیفیت آموزش و آماده سازی نسل آینده برای زیستن در جامعه دیجیتال محسوب می شود.واژگان کلیدی: یادگیری هوشمند، تحول مدرسه، فناوری آموزشی، آموزش معاصر، اکوسیستم یادگیری