نقش بازی های دیجیتال در جذف و حفظ توجه دانش آموزان به مسائل درسی

اگرچه روش های سنتی تدریس برای قرن ها پایه آموزش را تشکیل داده اند، اما امروزه با چالش های اساسی در جذب و حفظ توجه دانش آموزان، به ویژه نسلی که از کودکی با فناوری های دیجیتال احاطه شده است، مواجه هستند. کلاس های درس مبتنی بر سخنرانی یک سویه و تکالیف تکراری، اغلب منجر به کاهش انگیزش درونی، احساس بی گانگی و یادگیری سطحی می شود (Prensky, ۲۰۰۱). در چنین شرایطی، یافتن راهبردهایی که بتوانند مشارکت فعال، تلاش پایدار و درگیری شناختی عمیق یادگیرندگان را برانگیزند، به یک دغدغه مهم آموزشی تبدیل شده است. از سوی دیگر، پیشرفت های سریع در فناوری، ظهور پدیده ای به نام بازی های دیجیتال را در پی داشته که به طور ذاتی دارای ویژگی های جذابی مانند تعامل، بازخورد فوری، هدف مندی و حس پیشرفت هستند. این ویژگی ها با اصول اساسی انگیزش بشری، به ویژه نیازهای روان شناختی اساسی خودمختاری، شایستگی و ارتباط در نظریه خودتعیین گری همخوانی چشمگیری دارند (Ryan & Deci, ۲۰۰۰). بنابراین، این سوال مطرح می شود که آیا می توان از این جذابیت ذاتی به عنوان اهرمی برای تحقق اهداف آموزشی استفاده کرد؟