نقش مدرسه به عنوان دومین نهاد اجتماعی در کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان

در دهه های اخیر، نگاه به پدیده مشکلات رفتاری از دیدگاهی صرفا فردگرایانه و متمرکز بر نقص های دانش آموز، به سمت رویکردی بوم شناختی و تعاملی تحول یافته است. بر اساس این دیدگاه، رفتار محصول تعامل پویای بین ویژگی های فرد و محیط های مختلفی است که در آن زندگی می کند، به ویژه محیط های خانوادگی و مدرسه (Bronfenbrenner, ۱۹۷۹). در این میان، مدرسه به عنوان دومین نهاد اجتماعی موثر پس از خانواده، نقشی دوگانه ایفا می کند: از یک سو می تواند به عنوان منبع استرس و مکانی برای تشدید مشکلات عمل کند و از سوی دیگر، با ظرفیت های منحصربه فرد خود، می تواند به عنوان محیطی اصلاحی و پیشگیرنده، عامل اصلی کاهش این مشکلات باشد.