«راهبردهای تربیتی امام علی(ع) در نامه ۳۱ نهج البلاغه با محوریت مفهوم موعظه و مترادف های آن در نهج البلاغه»

نهج البلاغه به عنوان منبعی غنی از آموزه های تربیتی، ظرفیت های گسترده ای برای ارائه الگوهای کارآمد در تعلیم و تربیت معاصر دارد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و مبتنی بر منابع کتابخانه ای، به تحلیل مفهوم «موعظه» و واژگان هم ریشه و مترادف آن در نهج البلاغه، به ویژه در نامه ۳۱، پرداخته است. پرسش اصلی این پژوهش آن است که روش های تربیتی مبتنی بر موعظه در این نامه چه مولفه ها و کارکردهایی دارند. یافته ها نشان داد که هر یک از واژگان هم معنای موعظه به بعدی خاص از فرآیند تربیتی در نهج البلاغه اشاره دارد؛ از جمله «نصح» بر خلوص نیت، «ارشاد» بر عقلانیت، «تذکیر» بر یادآوری، «وصیت» بر توصیه دلالت دارد. همچنین، امام علی(ع) در این نامه از راهبردهایی چون معادباوری، واقع بینی، تحریک عواطف و بهره گیری از تشبیه و تمثیل برای تعمیق اثرگذاری تربیتی استفاده کرده اند. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که شیوه های تربیتی امام علی(ع) ضمن اتکاء بر مبانی الهی و انسانی، قابلیت بومی سازی و الگوبرداری در نظام های آموزشی معاصر را داراست و می تواند راهکارهایی نوین برای مواجهه با چالش های تربیتی امروز ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

موعظه ، تربیت ، نامه ۳۱ ، نهج البلاغه