بررسی ماهیت حکم سحر از منظر ادیان ابراهیمی (بررسی تطبیقی یهود، مسیحیت و اسلام)

هدف پژوهش حاضر بررسی تطبیقی ماهیت سحر و جادو از منظر اسلام، یهود و مسیحیت است. سئوال اصلی پژوهش حاضر عبارت است از:«ماهیت سحر و جادو از منظر قرآن و عهدین چگونه است؟» فرضیه پژوهش تاکیدی است بر این موضوع که سحر از منظر اسلام، یهود و مسیحیت نفی شده است. یافته های پژوهش با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و منابع کتابخانه ای نشان داد طبق آیات قرآن کریم دو گونه سحر وجود دارد. سحرهایی که تخیلی هستند و واقعیت ندارند و سحرهایی که واقعی و دارای اثر هستند. دین یهود هم مانند اسلام سحر و جادو را نفی کرده است، اما پس از تحریف تورات اعتقادات به سحر و جادو دستخوش تغییراتی گردید و با عرفان کابالا آمیخته شد. از منظر انجیل نیز کهانت اعظم به عیسی (ع) اعطا شده، تا بتواند منشاء نجاتی ابدی باشد. نتایج تحقیق نشان می دهد که: ۱- اعمال ساحران به دلیل هم زمانی با شرارت و زیان رسانی، معیار صدور حکم حرمت قرار گرفته است. ۲- موضوع حرمت مطلق سحر، به ویژه در شرایط خنثی کردن اعمال ساحرانه، مورد تایید قرآن و کتب عهدین است.۳- اهداف و نیات ساحران در یادگیری و استفاده از سحر، از منظر متون دینی، اهمیت ویژه ای دارد. ۴- اعمال جادویی در بسیاری از ادیان با مناسک دینی درهم آمیخته است.

کلیدواژه ها:

ادیان ابراهیمی ، سحر ، عرفان ، مناسک