مروری بر مکانیزم های عملکرد فوق روان کننده های پلی کربوکسیلات اتر در رفتار رئولوژیکی و فرایند هیدراتاسیون سیمان

فوق روان کننده های پلی کربوکسیلات اتری به عنوان نسل پیشرفته ای از افزودنی های شیمیایی بتن، نقش بسیار مهمی در بهبود ویژگی های رئولوژیکی، افزایش سیالیت، کاهش نسبت آب به سیمان و در نهایت ارتقای مقاومت مکانیکی و دوام بتن دارند. طی سال های اخیر، استفاده از این ترکیبات به دلیل امکان کنترل دقیق ساختار مولکولی و تنظیم خواص عملکردی، رشد قابل توجهی داشته است. مطالعات متعدد نشان داده اند که عملکرد این فوق روان کننده ها به عواملی همچون نوع مونومرهای مورد استفاده، نسبت آن ها، وزن مولکولی نهایی، طول و چگالی زنجیره های جانبی و شرایط واکنش وابسته است. در این مقاله، پیشرفت های اخیر در زمینه طراحی و سنتز این پلیمرها، تاثیر آن ها بر ویژگی های فیزیکی، شیمیایی و رئولوژیکی سیستم های سیمانی و نقششان در فرایند هیدراتاسیون مورد بررسی جامع قرار گرفته است. از مهم ترین مکانیسم های عملکرد این مواد می توان به دافعه الکترواستاتیکی، ممانعت فضایی، تخلیه فشاری، افزایش ترشوندگی و پراکندگی یکنواخت ذرات سیمان اشاره کرد. حضور گروه های عاملی نظیر کربوکسیلات و زنجیره های پلی اتری در ساختار پلیمر باعث ایجاد تعادل بهینه میان جذب سطحی و پایداری پراکندگی می شود. همچنین، تغییر در طول و چگالی زنجیره های جانبی، تنظیم توزیع وزن مولکولی، افزایش بار منفی و بهبود سازگاری با انواع سیمان از مهم ترین روش های ارتقای عملکرد این افزودنی ها محسوب می شود. در مجموع، درک ارتباط بین ساختار شیمیایی و رفتار رئولوژیکی بتن، راه را برای توسعه افزودنی های کارآمدتر و پایدارتر هموار می کند.

کلیدواژه ها:

فوق روان کننده های پلی کربوکسیلات اتری ، کاهش آب ، بتن ، رئولوژی ، حفظ اسلامپ ، ساختار شیمیایی