مروری بر جاذب های بر پایه پلیمر امواج الکترومغناطیسی

سازوکارهای اصلی جذب امواج الکترومغناطیسی شامل اتلاف دی الکتریک (قطبش دوقطبی، قطبش بین سطحی، اتلاف رسانایی) و اتلاف مغناطیسی (رزونانس طبیعی و تبادلی، جریان های گردابی) و اتلاف ساختاری (پراکندگی، بازتاب های داخلی و اثرات حفره ای) هستند که به ترکیب، مورفولوژی و معماری مولکولی وابسته است .پلیمرها به دلیل چگالی پایین، فرآیندپذیری مناسب، ایجاد پایداری شیمیایی و امکان مهندسی ساختار به گزینه ای کارآمد برای استفاده در جاذب امواج الکترومغناطیسی تبدیل شده اند. با این حال، ماهیت عایق و غیرمغناطیسی بیشتر پلیمرها به کارگیری فیلرهای رسانا و مغناطیسی را برای ایجاد سازوکارهای اتلاف دی الکتریک و مغناطیسی ضروری می سازد. پلیمرهای متداول به دلیل ایجاد مقاومت در برابر شرایط محیطی، امکان ایجاد چسبندگی مناسب بین اجزاء و سایر سطوح، ایجاد ساختارهای متخلخل و فومی و امکان توزیع و پخش یکنواخت فیلرها، بستر و بایندرهای بسیار مناسبی برای توسعه جاذب های امواج الکترومغناطیسی محسوب می شوند. پلیمرهای رسانا مانند پلی آنیلین و پلی پیرول نیز با فراهم کردن مسیرهای رسانای قابل تنظیم، نقش فعالی در افزایش اتلاف دی الکتریک ایفا می کنند. مرور پژوهش های اخیر نشان می دهد پلیمرها بسترهای مناسبی برای تهیه کامپوزیت های با جذب های عمیق تر از ۴۰− تا ۷۰− دسی بل و پهنای باند جذب موثر بیش از ۱۰ گیگاهرتز در ضخامت های بسیار کم هستند. در نتیجه، این مواد گزینه هایی ایده آل برای کاربردهای پیشرفته در حوزه مخابرات و هوافضا محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

جاذب امواج الکترومغناطیسی ، کامپوزیت های پلیمری ، اتلاف دی الکتریک ، اتلاف مغناطیسی ، پلیمرهای رسانا