اصلاح شکاف ساختاری در حکمرانی آب کشور با بهره گیری از معماری سازمانی در بستر تکالیف برنامه هفتم پیشرفت

حکمرانی آب در کشور ایران با چالش های متعددی از جمله هم پوشانی و پراکندگی مسئولیت های نهادی و ناکارآمدی ساختاری در مدیریت یکپارچه منابع آب روبرو است. قانون برنامه پنج ساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران، بستر مناسبی در زمینه اصلاح شکاف ساختاری حکمرانی آب کشور، تمرکززدایی و تحول دیجیتال فراهم نموده است. در مقابل، اصول توسعه پایدار علی رغم مطرح شدن در اسناد بالادستی کشور، به ندرت جنبه عملیاتی پیدا نموده و این امر نمایانگر عدم وجود سازوکارهای علی در فرایند انتقال راه حل ها به مرحله طراحی و اجرا همراه با عدم وجود هماهنگی افقی و عمودی در سازوکار حکمرانی آب کشور است. معماری سازمانی (EA) به عنوان رویکردی ساختاریافته، عناصر سازمان ها را در راستای تحقق اهداف استراتژیک همسو می نماید. در همین راستا، چارچوب زکمن، ابزاری جامع برای طراحی رویکردی نظام مند در بررسی ماهیت چندوجهی چالش های سازمانی ارائه نموده و پیچیدگی را به اجزای قابل مدیریت تجزیه می کند. در پژوهش حاضر، به بررسی چالش ها و فرصت های تحقق اهداف قانون برنامه هفتم پیشرفت در زمینه حکمرانی آب و تفسیر بند الف ماده ۳۸، ماده ۱۰۵ و بند ب و پ ماده ۱۰۷ این برنامه از منظر رویکرد معماری سازمانی پرداخته شده است. نتایج اصلی پژوهش شامل نگاشت مفهومی این مواد در لایه های چارچوب معماری سازمانی زکمن، در راستای ارتقا هماهنگی و پیاده سازی مقیاس پذیر در بستر تکالیف و الزامات قانونی برنامه هفتم پیشرفت است.

کلیدواژه ها:

اصلاح ساختار ، حکمرانی آب ، برنامه هفتم پیشرفت ، معماری سازمانی ، چارچوب زکمن