نقد فلسفی و آموزش فلسفه

گوناگونی فلسفه ها را می توان به تعبیر نیچه چون گوناگونی شهرهایی دید که می توان چند گاهی در آنها اقامت گزید و یا دست کم به مهمانی رفت ولی سرانجام چه بسا از همه آنها بیرون آمد. آن کس که به چنین سیر و گذاری می پردازد، معنای گفته دیگر نیچه را نیز در می یابد: چشم ها بسیارند، چشم اندازها بی شمار و حقیقت ها گوناگون. دریافت چنین معنایی نه تنها می تواند آدمی را از تنگناهایی که یا به حکم دیدگاه طبیعی و یا بنا به القائات اجتماعی در آن است، برهاند، بلکه چه بسا می تواند زمینه ای گردد برای درآمدن به حالت پرسندگی و حتی سرگشتگی که سرآغاز فلسفیدن است. درست همین نکته یعنی رو کردن به پرسش های بنیادی است که نقد فلسفی را از دیگر نقدها متمایز می کند. نقد می تواند از پایگاه های گوناگون صورت گیرد. هر دیدگاه، هر پایگاه و هرگونه معیاری می تواند بنیاد نقد گردد. اما نقد به راستی فلسفی تنها آن گاه ممکن خواهد بود که بنیاد آن خرد باشد و زمینه اش آزادی یعنی رها بودن از پایبندی و تعصب و پیشداوری. از این دیدگاه حتی نقدهایی که آموزه های فلسفی را چون ابزاری برای دستیابی به مقصدی جز شناسایی به کار می گیرند، فلسفی نیستند.

کلیدواژه ها:

فلسفه ، نقد فلسفی ، دانشگاه ، آموزش فلسفه ، تعصب