نقش برنامه ریزی شهری در ارتقای عدالت فضایی یادگیری

برنامه ریزی شهری به عنوان یک ابزار کلیدی در شکل دهی محیط های زندگی شهری، نقش مهمی در ارتقای عدالت فضایی یادگیری ایفا می کند. عدالت فضایی یادگیری به معنای توزیع عادلانه فرصت ها و دسترسی برابر شهروندان به امکانات آموزشی و فرهنگی است و تحقق آن مستلزم توجه هم زمان به دسترسی فیزیکی، کیفیت محیط و مشارکت اجتماعی است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و استفاده از منابع اسنادی و کتابخانه ای، به بررسی نقش برنامه ریزی شهری در کاهش نابرابری های فضایی یادگیری پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که تمرکز امکانات آموزشی در مناطق برخوردار و غفلت از محلات کم برخوردار، موجب بازتولید نابرابری های آموزشی می شود و کیفیت محیط های آموزشی و فضای عمومی شهری نیز در شکل دهی فرصت های یادگیری موثر است. همچنین عدم هماهنگی میان نهادهای متولی آموزش و مدیریت شهری، ضعف مشارکت شهروندان و تمرکز برنامه ریزی بر معیارهای کالبدی و اقتصادی، از جمله موانع مهم تحقق عدالت فضایی یادگیری است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که بازنگری در رویکردهای برنامه ریزی شهری، تقویت مشارکت شهروندان، توجه به کیفیت محیط شهری و استفاده از شاخص های عدالت فضایی، می تواند زمینه تحقق عدالت فضایی یادگیری را فراهم سازد و فرصت های برابر آموزشی را برای تمام شهروندان ایجاد کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، عدالت فضایی ، یادگیری ، نابرابری آموزشی ، محیط شهری ، مشارکت اجتماعی ، فرصت های یادگیری