مقایسه تشبیه در غزل های سعدی و خواجوی کرمانی

ادبیات تطبیقی نوعی پژوهش بین رشته ای است که به مطالعه رابطه ادبیات ملت های مختلف و بررسی رابطه ادبیات با هنرها و علوم انسانی می پردازد که مطابق با تعاریف ارائه شده از آن میتواند با نظریه بینا متنیت در ارتباط باشد.نظریه بینامتنیت ( Intertextuality) یکی از رویکرد های نوین در خوانش و نقد متون است و بر این باور است که متون جدید زاییده ی متن های پیش از خود هستند .از میان نظریه پردازان این رویکرد جدید هارولد بلوم در شیوه ی «نقد جدید» هر شعر تازه را در حکم مبارزه ی نوجوانی با اقتدار و سلطه ی پدر می داند که همان تاثیر شاعران پیشین است.سعدی شیرازی و خواجوی کرمانی از شاعران برجسته و صاحب سبک هستند . جایگاه سعدی در غزل عاشقانه به گونه ای ست که شاعری نتوانسته به جایگاه او برسد . غزل خواجو نیز درسیر تحول میان غزل سعدی و حافظ قرار دارد لذا غزلیات شا ن از منظر بیان شده ( نظریه اضطراب تاثیر) قابل بررسی و مقایسه است.سوال اساسی مورد بحث و بررسی در این مقاله: «تاثیرپذیری خواجو (شاعرپسر) ازسعدی(شاعر پدر) در زمینه تشبیه در سرایش غزلیات چگونه است؟»این مقاله سعی دارد با رویکردی و مطالعات تطبیقی و بینا متنی و بر اساس نظریه ی اضطراب تاثیر هارولد بلوم، به شیوه ی توصیفی تحلیلی به بررسی تشبیه در غزلیات سعدی و خواجو بپردازد.نتایج مقاله نشان از آن دارد که علیرغم تاثیر پذیری خواجو (شاعر پسر)ازاندیشه و زبان سعدی(شاعر پدر)تفاوت اصلی تشبیه در غزلیاتشان،در سطح ادبی،نوع تشبیه، نوع و نحوه اجرا ی تشبیه و به کارگیری عناصر واژگانی از سوی خواجو نسبت به سعدی است.

کلیدواژه ها:

ادبیات تطبیقی ، نظریه بینامتنیت ، نظریه اضطراب تاثیر ، غزل ، سعدی ، خواجوی کرمانی ، هارولد بلوم