رابطه توانمندسازها و رضایت شغلی با رفتار شهروندی سازمانی معلمان مدارس استثنایی شهر تهران

هدف از پژوهش حاضر تعیین ارتباط بین توانمندسازها و رضایت شغلی با رفتارشهروندی سازمانی معلمان مدارس استثنایی شهر تهران بود. جامعه آماری شامل تمام معلمان و دبیران مدارس استثنایی شهر تهران بود (۱۸۷۰N=). بر اساس جدول مورگان و با استفاده از نمونه گیری تصادفی ساده ۳۲۰ نفر به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های استانداد توانمندسازی اسپریترز (۱۹۹۵)، رضایت شغلی مینه سوتا (۱۹۷۷) و رفتارشهروندی سازمانی پودساکف (۱۹۹۰) استفاده گردید. از آمار توصیفی برای توصیف و طبقه بندی یافته ها و برای آزمون فرضیه های پژوهش از آزمون کلموگروف اسمیرنف، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به روش همزمان استفاده شده است. یافته ها نشان دادند که بین توانمندسازی و مولفه های احساس معنی داری، احساس شایستگی و احساس موثر بودن با رفتار شهروندی سازمانی ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد. مولفه های توانمندسازی (احساس معنی داری، احساس شایستگی، احساس خود تعیینی، احساس موثر بودن و احساس اعتماد) ۵/۲۴ درصد از تغییرات رفتارشهروندی سازمانی را تببین می-کنند. دیگر یافته ها نشان داد که بین توانمندسازی و مولفه های احساس معنی داری، احساس شایستگی، احساس خودتعیینی، احساس موثر بودن، احساس اعتماد با رضایت شغلی معلمان مدارس استثنایی شهر تهران ارتباط مثبت و معناداری وجود داشت . به طورکلی نتایج پژوهش نشان داد که بین رضایت شغلی و مولفه های آن یعنی رضایت از نوع شغل، فرصت های پیشرفت و شرایط فیزیکی با رفتار شهروندی سازمانی ارتباط مثبت و معناداری وجود داشت.

کلیدواژه ها:

رضایت شغلی ، توانمندسازی ، رفتارشهروندی ، معلمان ، مدارس استثنایی