باز بررسی نقش و کارآمدی پارادایم کلاس معکوس در ارتقای شاخص های یادگیری و درگیری تحصیلی در نظام آموزشی

در عصر حاضر، نظام های آموزشی با چالش های بنیادینی در زمینه انطباق روش های تدریس با نیازهای یادگیرندگان قرن بیست و یکم مواجه هستند. پارادایم «کلاس معکوس» به عنوان یکی از نوآوری های آموزشی برجسته، ساختار سنتی انتقال دانش را تغییر داده و بر تعامل فعال در کلاس تاکید می ورزد. هدف این پژوهش، انجام یک مرور دامنه ای بر اساس چارچوب آرکسی و اومالی (۲۰۰۵) جهت تبیین وضعیت پژوهش های موجود در خصوص کاربرد این رویکرد در آموزش و پرورش است. این مطالعه با تمرکز بر شناسایی ابزارهای فناورانه، ملاحظات اجرایی، پذیرش ذینفعان، و پیامدهای شناختی و عاطفی کلاس معکوس انجام شده است. نتایج حاصل از تحلیل ۲۸ پژوهش منتخب نشان می دهد که اگرچه شواهدی غیرمستقیم مبنی بر بهبود عملکرد تحصیلی و رضایت دانش آموزان و معلمان وجود دارد، اما فقدان شواهد تجربی قطعی در خصوص تاثیر بلندمدت این روش بر پرورش مهارت های تفکر انتقادی و یادگیری خودراهبر مشهود است. همچنین، چالش هایی نظیر نیاز به زیرساخت های دیجیتال، سرمایه گذاری زمانی معلمان، و ضرورت بازنگری در نقش های آموزشی شناسایی شده است. این مقاله پیشنهاداتی برای سیاست گذاران و مجریان آموزشی جهت پیاده سازی اثربخش این مدل ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلاس معکوس ، آموزش و پرورش ، یادگیری فعال ، فناوری آموزشی ، درگیری تحصیلی ، مرور دامنه ای.