بررسی رابطه بین میزان استفاده آموزشی از تلفن همراه شخصی و مدیریت حواس پرتی و خودتنظیمی در دانش آموزان مقطع متوسطه اول

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین میزان استفاده آموزشی از تلفن همراه شخصی با مدیریت حواس پرتی و خودتنظیمی در دانش آموزان مقطع متوسطه اول (سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴) انجام شد. مطالعه حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را دانش آموزان پایه های هفتم، هشتم و نهم تشکیل می دادند. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۴۰۰ دانش آموز انتخاب و داده ها با پرسشنامه های محقق ساخت استفاده آموزشی، مقیاس مدیریت حواس پرتی و پرسشنامه استاندارد خودتنظیمی گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از روش های آماری توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون، آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک راهه و رگرسیون خطی) با نرم افزار SPSS استفاده گردید.یافته ها نشان داد رابطه بین میزان استفاده آموزشی با مدیریت حواس پرتی و خودتنظیمی، منفی و ضعیف اما معنادار است. الگوی استفاده اکثر دانش آموزان فاقد راهبردهای کنترلی موثر بود. تحلیل عمیق تر یک رابطه غیرخطی (به شکل U وارونه) را آشکار کرد، بدین معنا که دانش آموزان با استفاده آموزشی متوسط و ساختاریافته، بهترین وضعیت را در متغیرهای ملاک داشتند. همچنین، با افزایش پایه تحصیلی، مهارت مدیریت حواس پرتی به طور معناداری کاهش یافت، اما بین دختران و پسران تفاوت معناداری مشاهده نشد. مهم ترین یافته تاکید بر نقش تعیین کننده کیفیت استفاده و راهبردهای فراشناختی (مانند مدیریت اعلان ها) بر نتایج شناختی بود.پژوهش حاضر نشان می دهد که در غیاب آموزش مهارت های فراشناختی لازم، استفاده آموزشی از تلفن همراه شخصی می تواند بیشتر به مثابه یک چالش برای توجه و خودتنظیمی عمل کند تا یک فرصت تقویت کننده. بنابراین، ضروری است نظام آموزشی به جای تمرکز صرف بر محدودیت زمانی، آموزش صریح «سواد دیجیتالی انتقادی» و «راهبردهای مدیریت محیط یادگیری دیجیتال» را در دستور کار قرار دهد تا دانش آموزان به کاربران هوشمند و خودتنظیم فناوری تبدیل شوند.

کلیدواژه ها:

استفاده آموزشی از تلفن همراه ، مدیریت حواس پرتی ، خودتنظیمی ، دانش آموزان متوسطه اول ، رابطه غیرخطی ، راهبردهای فراشناختی.