رابطه بین نگرش به فناوری و نوآوری در تدریس معلمان با عملکرد تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی استان گلستان

این پژوهش با هدف تبیین رابطه بین نگرش معلمان مقطع ابتدایی استان گلستان به فناوری آموزشی، نوآوری در تدریس و عملکرد تحصیلی دانش آموزان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی با رویکرد ترکیبی (آمیخته) بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان ابتدایی استان گلستان بود که از میان آنان ۳۸۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد نگرش به فناوری و نوآوری در تدریس، میانگین نمرات دانش آموزان و مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری شد. برای تحلیل داده های کمی از ضریب همبستگی، رگرسیون و مدل سازی معادلات ساختاری و برای تحلیل داده های کیفی از روش تحلیل مضمون استفاده گردید.یافته ها نشان داد نگرش معلمان به فناوری مثبت (میانگین ۳.۸۲) اما سطح نوآوری در تدریس متوسط (میانگین ۲.۹۸) است. تحلیل مسیر نشان داد نگرش به فناوری تاثیر مستقیم و معناداری بر عملکرد تحصیلی ندارد، بلکه تاثیر آن به طور کامل از طریق متغیر میانجی نوآوری در تدریس اعمال می شود. به عبارت دیگر، رابطه بین نگرش مثبت و بهبود عملکرد، یک رابطه غیرمستقیم و کاملا وساطت شده توسط کنش نوآورانه معلم در کلاس درس است. همچنین مولفه های کیفیت محور نوآوری مانند «ارزیابی فرآیندمحور» و «یادگیری مسئله محور» قوی ترین همبستگی را با عملکرد تحصیلی نشان دادند.پژوهش حاضر نشان می دهد که کلید تحول آموزشی در استان گلستان، تمرکز بر تبدیل نگرش مثبت معلمان به عمل نوآورانه در تدریس است. این امر مستلزم تغییر سیاست از تامین صرف سخت افزار به سمت سرمایه گذاری در برنامه های توسعه حرفه ای عمیق، مبتنی بر چارچوب TPACK و با حمایت از عوامل سازمانی تاثیرگذار مانند رهبری آموزشی و فرهنگ مدرسه است. یافته ها بر ضرورت توجه ویژه به معلمان مناطق روستایی و بازنگری در نظام ارزشیابی برای همسویی با روش های تدریس نوآورانه تاکید می کنند.

کلیدواژه ها:

نگرش به فناوری آموزشی ، نوآوری در تدریس ، عملکرد تحصیلی ، معلمان ابتدایی ، استان گلستان