کارایی فناوری های کمکی در بهبود مشارکت کلاسی دانش آموزان استثنایی شهر سراب

هدف از پژوهش حاضر بررسی کارایی فناوری های کمکی در بهبود مشارکت کلاسی دانش آموزان استثنایی شهرستان سراب بود. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی (کمی) است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان استثنایی دوره ابتدایی و متوسطه شهر سراب در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۱۸۵ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه کاربرد فناوری های کمکی و پرسشنامه مشارکت کلاسی دانش آموزان استثنایی (تکمیل شده توسط معلمان) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون های ضریب همبستاری پیرسون، رگرسیون خطی، آنالیز واریانس و تی-مستقل در سطح معناداری ۰.۰۵ استفاده شد. نتایج نشان داد که بین استفاده از فناوری های کمکی و مشارکت کلاسی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r = ۰.۴۸, P < ۰.۰۰۱). به طوری که دانش آموزانی که از ابزارهای کمکی بیشتری بهره می بردند، مشارکت بهتری در کلاس داشتند. تحلیل رگرسیون مشخص کرد که فناوری های کمکی قادر است ۳۲ درصد از واریانس مشارکت کلاسی را پیش بینی کند (R² = ۰.۳۲). همچنین نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در میزان استفاده و مشارکت بر اساس نوع معلولیت وجود دارد (دانش آموزان نابینا در مقایسه با دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری وضعیت بهتری داشتند)، اما تفاوتی بر اساس جنسیت مشاهده نشد. بر اساس یافته های پژوهش، فناوری های کمکی نقشی کلیدی در حذف موانع یادگیری و ارتقای تعاملات اجتماعی دانش آموزان استثنایی ایفا می کنند. بنابراین توصیه می شود مسئولان آموزش و پرورش شهر سراب با تمرکز بر تامین ابزارهای دیجیتال و آموزش معلمان، زمینه افزایش مشارکت و عدالت آموزشی را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

فناوری های کمکی ، مشارکت کلاسی ، دانش آموزان استثنایی ، شهر سراب.