رابطه خودکارآمدی تحصیلی، یادگیری خودراهبر و خودکنترلی با اشتیاق تحصیلی دانش آموزان متوسطه دوم

هدف پژوهش حاضر رابطه خودکارآمدی تحصیلی، یادگیری خودراهبر و خودکنترلی با اشتیاق تحصیلی دانش آموزان متوسطه دوم بود. جامعه آماری در این پژوهش دانش آموزان متوسطه دوم شهر لردگان بودند که طبق آمار گرفته تعداد آنها مشتمل بر ۵۰۰۰ هزار نفر بود و مطابق جدول کرجسی و مورگان تعداد ۳۵۷ نفر به عنوان نمونه و به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. پژوهش حاضر یک مطالعه همبستگی است. ابزار استفاده شده در این پژوهش پرسشنامه اشتیاق تحصیلی شافلی و همکاران (۲۰۰۲)، پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی سواری (۱۳۹۵) و پرسشنامه یادگیری خودراهبر فیشر و کینگ و تاگو (۲۰۰۱) بودند. در این تحقیق از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون به روش ورود استفاده شد. نتایج نشان داد که بین خودکارآمدی تحصیلی با اشتیاق تحصیلی دانش آموزان متوسطه دوم با ضریب ۱۴/۰=r و سطح ۰۵/۰=p رابطه معنادار وجود دارد، بین یادگیری خودراهبر با اشتیاق تحصیلی با ضریب ۱۰/۰=r و سطح ۰۴/۰=p رابطه معنادار وجود دارد رابطه وجود دارد و نیز بین خودکنترلی و اشتیاق تحصیلی در دانش آموزان متوسطه دوم با ضریب ۱۹/۰=r و سطح ۰۰۱/۰=p رابطه معنادار وجود دارد. از این پژوهش می توان نتیجه گیری کرد که اشتیاق تحصیلی نقش اساسی و ویژه ای در موفقیت دانش آموزان دارد و دانش آموزانی که از اشتیاق تحصیلی بالاتری برخوردار باشند خودکارآمدی تحصیلی، یادگیری خودراهبر و خودکنترلی بالاتر دارند و برای کمک به میزان اشتیاق تحصیلی در دانش آموزان از این مولفه می توان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، یادگیری خودراهبر ، خودکنترلی ، اشتیاق تحصیلی