تاثیر بازی محور کردن آموزش بر انگیزه و مشارکت دانش آموزان ابتدایی

بازی محورسازی آموزش، به عنوان یک پارادایم نوین آموزشی، با تلفیق هدفمند اصول طراحی بازی و اهداف تربیتی، تاثیری عمیق و چندبعدی بر انگیزه و مشارکت دانش آموزان ابتدایی دارد. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی نشان می دهد که این رویکرد با ارضای سه نیاز روان شناختی اساسی شایستگی، استقلال و ارتباط (مبتنی بر نظریه خودتعیین گری)، انگیزه درونی پایدار را تقویت می کند. از طریق مولفه ای کلیدی مانند چالش های پلکانی، بازخورد فوری، روایت گری و تعامل اجتماعی، محیط یادگیری از حالت منفعل به اکوسیستمی پویا تبدیل می شود که مشارکت فعال رفتاری، شناختی و عاطفی-اجتماعی دانش آموزان را به همراه دارد. نمونه های عملی دیجیتال و غیردیجیتال گواه بهبود نگرش به یادگیری، افزایش عمق درگیری با محتوا و تقویت مهارت های اجتماعی هستند. با این حال، پیاده سازی موفق با چالش هایی چون محدودیت منابع، نیاز به توسعه حرفه ای معلمان و ضرورت بازنگری در روش های ارزیابی روبروست. جمع بندی نهایی حاکی از آن است که غلبه بر این موانع و به کارگیری خردمندانه بازی محورسازی در چارچوب برنامه ریزی راهبردی، می تواند گامی اساسی در جهت ایجاد محیط های یادگیری شاداب، اثرگذار و انسانی برای دانش آموزان دوره ابتدایی باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش ابتدایی ، بازی محورسازی آموزش ، انگیزه درونی ، مشارکت فعال ، نظریه خودتعیین گری.