مدل سازی نقش نگرش خانواده در مشارکت دانش آموزان در برنامه های تربیت بدنی مدرسه

نگرش خانواده به فعالیت های بدنی و تربیت بدنی مدرسه یکی از عوامل اثرگذار بر میزان مشارکت دانش آموزان در این برنامه ها به شمار می آید و می تواند مسیرهای انگیزشی، هیجانی و رفتاری یادگیری حرکتی را شکل دهد. هدف این مقاله مدل سازی نقش نگرش خانواده در مشارکت دانش آموزان در برنامه های تربیت بدنی مدرسه و تبیین سازوکارهای اثرگذاری آن بر ابعاد مختلف مشارکت آموزشی است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی- توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است؛ به گونه ای که با مرور نظام مند منابع علمی، مولفه های نگرش خانواده، متغیرهای میانجی مانند انگیزش و ادراک شایستگی و شاخص های مشارکت دانش آموز استخراج و سپس روابط مفهومی میان آنها در قالب یک الگوی نظری تحلیل شده است. یافته های تحلیلی نشان می دهد نگرش مثبت خانواده نسبت به تربیت بدنی از طریق افزایش حمایت هیجانی و ابزاری، تقویت انگیزش درونی دانش آموز و بهبود خودکارآمدی حرکتی، به طور مستقیم و غیرمستقیم مشارکت فعال دانش آموزان را افزایش می دهد. همچنین نتایج بیانگر آن است که متغیرهایی مانند شرایط اجتماعی خانواده، نگرش فرهنگی به فعالیت بدنی و کیفیت برنامه های مدرسه می توانند شدت این روابط را تعدیل کنند. این مدل می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات مدرسه محور و خانواده محور در ارتقای مشارکت دانش آموزان در تربیت بدنی باشد.

کلیدواژه ها:

نگرش خانواده ، مشارکت دانش آموزان ، تربیت بدنی مدرسه ، انگیزش حرکتی ، حمایت خانواده