نقش همکاری آموزگار و معاون آموزشی در برنامه ریزی درسی و نظارت آموزشی

برنامه ریزی درسی و نظارت آموزشی از ارکان اساسی کیفیت بخشی به فرآیند یاددهی–یادگیری در مدارس محسوب می شوند و تحقق موثر آن ها مستلزم همکاری منسجم میان عوامل اجرایی مدرسه است. در این میان، آموزگار به عنوان مجری مستقیم برنامه درسی و معاون آموزشی به عنوان ناظر و هماهنگ کننده فعالیت های آموزشی، نقش کلیدی در تحقق اهداف آموزشی ایفا می کنند. پژوهش های آموزشی نشان می دهند که نبود هماهنگی میان این دو نقش، می تواند منجر به ضعف در اجرای برنامه درسی، کاهش کیفیت تدریس و ناکارآمدی نظام نظارت آموزشی شود (UNESCO، ۲۰۱۵). هدف این مقاله بررسی نقش همکاری آموزگار و معاون آموزشی در برنامه ریزی درسی و نظارت آموزشی و تبیین پیامدهای آن بر بهبود کیفیت آموزش است. روش تحقیق مقاله به شیوه توصیفی–تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و تحلیل اسناد علمی داخلی و بین المللی انجام شده است. نتایج مرور ادبیات نشان می دهد که تعامل مستمر میان آموزگار و معاون آموزشی موجب همسویی اهداف آموزشی، بهبود اجرای برنامه درسی، ارتقای نظارت آموزشی و افزایش اثربخشی فرآیند تدریس می شود (OECD، ۲۰۱۹). همچنین این همکاری می تواند زمینه شناسایی به موقع مشکلات آموزشی، حمایت حرفه ای از آموزگاران و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان را فراهم آورد. مقاله حاضر با تاکید بر ضرورت همکاری ساختارمند میان آموزگار و معاون آموزشی، پیشنهادهایی کاربردی برای تقویت برنامه ریزی درسی و ارتقای نظام نظارت آموزشی در مدارس ارائه می دهد و می تواند برای مدیران، برنامه ریزان آموزشی و سیاست گذاران آموزشی مفید باشد..

کلیدواژه ها:

آموزگار ، معاون آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، نظارت آموزشی ، کیفیت آموزش