توسعه محیط آموزشی پویا با محوریت دانش آموزان: نقش تلفیق هدفمند فعالیت حرکتی و فناوری در ارتقای تدریس مشارکتی

تحولات سریع در عصر دیجیتال و تغییر پارادایم های آموزشی، ضرورت بازنگری در روش های سنتی تدریس را بیش از پیش نمایان می سازد. این مقاله با هدف تبیین چگونگی توسعه محیط های آموزشی پویا با محوریت دانش آموز، به بررسی نقش هم افزایی فعالیت های حرکتی و فناوری های نوین در ارتقای تدریس مشارکتی می پردازد. رویکرد حاضر بر این فرض استوار است که ادغام هوشمندانه حرکت و ابزارهای دیجیتال، می تواند یادگیری را از یک فرآیند خشک و غیرفعال به تجربه ای پویا، تعاملی و عمیق تبدیل کند. در این پژوهش، با استفاده از روش کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع، نشان داده می شود که به کارگیری فناوری های تعاملی در کنار فعالیت های بدنی، نه تنها انگیزه درونی دانش آموزان را افزایش می دهد، بلکه مهارت های اجتماعی، شناختی و عاطفی آنان را نیز تقویت می نماید. یافته ها حاکی از آن است که محیط های یادگیری که در آن ها دانش آموزان به صورت فعال جسمی و ذهنی درگیر فرآیند آموزش هستند، منجر به بهبود عملکرد تحصیلی و تقویت روحیه همکاری می شوند. در نهایت، این مقاله پیشنهاداتی برای سیاست گذاران و معلمان ارائه می دهد تا با طراحی محیط های یادگیری چندحسی، بستر لازم برای رشد همه جانبه دانش آموزان را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

محیط آموزشی پویا ، محوریت دانش آموز ، فعالیت حرکتی ، فناوری آموزشی ، تدریس مشارکتی ، یادگیری فعال