اسنادهای علی و معلولی در کارنامه: گذار از «من خنگ هستم» به «من تلاش نکردم» با تکیه بر نظریه اسناد در روانشناسی اجتماعی

این مقاله به بررسی نقش نظریه اسناد (Attribution Theory) در تبیین تغییر شناخت های دانش آموزان درباره عوامل موثر بر عملکرد تحصیلی پرداخته و نشان می دهد که چگونه مداخلات آموزشی می تواند دانش آموزان را از نسبت دهی ناکامی به عوامل داخلی پایدار (مانند توانایی محدود) به نسبت دهی آن به عوامل قابل تغییر (مانند تلاش ناکافی) سوق دهد. پژوهش حاضر، با استفاده از روش کیفی و تحلیل داده های پرونده های تحصیلی و مصاحبه های عمیق، تحول معنایی در گفتمان خود-ارجاع دانش آموزان پس از برنامه های مداخله ای را مورد بررسی قرار می دهد. یافته های تحقیق نشان می دهد که آموزش صریح اسناد معقول (reasonable attribution) و تقویت باورهای خود کارآمدی (self-efficacy beliefs)، ابزارهای موثری برای تحول معنایی در خود-ادراک دانش آموزان هستند. این یافته ها مفاهیم عملی برای طراحی برنامه های تربیتی و رویکردهای یاددهی-یادگیری تحت تاثیر علوم شناختی دارد.

کلیدواژه ها:

اسناد ، عملکرد تحصیلی ، خود-کارآمدی ، انگیزش ، روانشناسی اجتماعی