تاثیر آموزش های مبتنی بر نظریه خودتعیین گری (SDT) بر انگیزش دانش آموز

این مقاله به بررسی جامع تاثیر آموزش های مبتنی بر نظریه خودتعیین گری (SDT) بر انگیزش دانش آموزان می پردازد. نظریه خودتعیین گری با تاکید بر ارضای سه نیاز روانی اساسی شامل استقلال، شایستگی و روابط، چارچوبی را برای درک انگیزش درونی و بیرونی فراهم می کند. هدف این پژوهش، تبیین نقش رویکردهای آموزشی حمایتی در ارتقای انگیزش تحصیلی و پیامدهای آموزشی است. با مرور نظام مند پژوهش های پیشین، مشخص شد که معلمان که محیطی حامی استقلال فراهم می کنند، منجر به افزایش خودکارآمدی، علاقه به درس و تلاش بیشتر دانش آموزان می شوند. یافته ها نشان می دهد که اولویت دادن به انگیزش درونی بر پاداش های بیرونی، کیفیت یادگیری و تندرستی روانی دانش آموزان را بهبود می بخشد. این مقاله نتیجه می گیرد که ادغام اصول SDT در برنامه های درسی و روش های تدریس، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای نظام های آموزشی است.

کلیدواژه ها:

نظریه خودتعیین گری ، انگیزش دانش آموز ، استقلال ، شایستگی ، روابط ، آموزش