کلاس درس به مثابه پناهگاه امن هوشمند: تحلیل نقش محیط یادگیری پشتیبانی شده با هوش مصنوعی در ایجاد حس تعلق هویتی و کاهش رنج های روان اجتماعی

تحولات سریع تکنولوژیک در عصر حاضر، به ویژه ظهور هوش مصنوعی، ساختارهای سنتی آموزشی را به چالش کشیده و فرصت های نوینی برای بازتعریف کلاس درس فراهم کرده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و بهره گیری از پیشینه پژوهشی وسیع، به بررسی نقش محیط های یادگیری هوشمند در تبدیل کلاس درس به یک «پناهگاه امن» می پردازد. هدف اصلی پژوهش، تبیین چگونگی استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی برای تقویت حس تعلق هویتی دانش آموزان و کاهش رنج های روان اجتماعی نظیر اضطراب، انزوا و شایستگی تحصیلی پایین است. نتایج نشان می دهد که سیستم های تطبیقی و شخصی سازی شده هوش مصنوعی با ارائه بازخوردهای آنی و محتوای متناسب با نیازهای فردی، فضایی را می سازند که در آن دانش آموزان بدون ترس از قضاوت، فرآیند یادگیری را تجربه می کنند. این فناوری ها با شناسایی زودهنگام نشانه های بحران های عاطفی، به مربیان امکان مداخله هدفمند را می دهند و بدین ترتیب، کلاس درس از یک صرفا محیط انتقال دانش، به یک بستر حمایتی و امن برای رشد همه جانبه تبدیل می شود. این پژوهش نتیجه می گیرد که ادغام اخلاقی و پداگوژیک هوش مصنوعی در آموزش، می تواند به عنوان عاملی کلیدی در ارتقای سلامت روان و انسجام اجتماعی در مدارس عمل کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، پناهگاه امن کلاس درس ، تعلق هویتی ، رنج های روان اجتماعی ، یادگیری تطبیقی ، سلامت روان در مدارس ، شخصی سازی آموزش