چارچوبی دیجیتال مبتنی بر مهندسی نرم افزار برای آموزش ترجمه ادبی زبان انگلیسی: تلفیق اصول فنی و نظریه های زبان شناسی برای توانمندسازی معلمان

با پیشرفت سریع فناوری های دیجیتال و نفوذ آن در حوزه های آموزشی، ضرورت بازنگری در روش های سنتی آموزش ترجمه ادبی بیش از پیش احساس می شود. این مقاله با هدف ارائه یک چارچوب نوین دیجیتال مبتنی بر اصول مهندسی نرم افزار تدوین شده است تا فرآیند آموزش ترجمه ادبی از زبان انگلیسی به فارسی را برای معلمان و دانشجویان تسهیل نماید. رویکرد پیشنهادی با تلفیق مفاهیم فنی مانند چرخه های توسعه نرم افزار، معماری سیستم های تعاملی و هوش مصنوعی با نظریه های بنیادین زبان شناسی ترجمه، بستری پویا و کارآمد را فراهم می آورد. در این پژوهش نشان داده شده است که استفاده از ابزارهای نرم افزاری تخصصی که بر مبنای نیازهای سنجی شده زبان شناختی طراحی شده اند، می تواند به معلمان در ارائه بازخوردهای دقیق تر و تحلیل عمیق تر متون ادبی کمک کند. نتایج حاصل از بررسی این چارچوب حاکی از آن است که ادغام مهندسی نرم افزار در آموزش ترجمه نه تنها مهارت های فنی دانشجویان را ارتقا می دهد، بلکه درک آن ها از ظرایف زیبایی شناسانه و فرهنگی متن مبدا را نیز افزایش می دهد. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با مرور منابع کتابخانه ای به این نتیجه می رسد که پیاده سازی این سیستم های دیجیتال می تواند شکاف موجود بین نظریه ترجمه و عمل ترجمه را پر کرده و معلمان را در عصر دیجیتال توانمند سازد (O’Hagan, ۲۰۱۹; Jiménez-Crespo, ۲۰۱۷).

کلیدواژه ها:

آموزش ترجمه ادبی ، مهندسی نرم افزار ، فناوری های دیجیتال ، زبان شناسی کاربردی ، توانمندسازی معلمان ، ترجمه کمکی ، هوش مصنوعی در آموزش