تاثیر سبک های تدریس معلمان بر رشد مهارت های تفکر انتقادی در دانش آموزان

تفکر انتقادی به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های قرن بیست و یکم، نقشی حیاتی در توانمندسازی افراد برای تحلیل منطقی اطلاعات، تصمیم گیری موثر و حل مسئله ایفا می کند. در فرآیند یاددهی-یادگیری، سبک تدریس معلم به عنوان متغیر محوری، تاثیر مستقیمی بر شکل گیری و تقویت این مهارت در دانش آموزان دارد. این مقاله با هدف تحلیل جامع و مقایسه ای تاثیر سبک های مختلف تدریس (مانند اقتدارگرا، تسهیل گر، مشارکتی و مبتنی بر اکتشاف) بر سطوح رشد تفکر انتقادی دانش آموزان تهیه شده است. این پژوهش با اتکا به روش تحلیل کتابخانه ای و بررسی ادبیات تخصصی موجود، به تبیین مبانی نظری تفکر انتقادی، مولفه های آن، و چگونگی تعامل این سبک ها با فرآیند شناختی دانش آموزان می پردازد. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که سبک های تدریس غیرتعاملی و صرفا انتقال دهنده محتوا (مانند سبک اقتدارگرا) منجر به کاهش خلاقیت و توانایی استدلال انتقادی می شوند، در حالی که سبک های معلم محور و زمینه ساز (مانند تسهیل گری و مشارکتی) با فراهم آوردن فرصت های بحث، پرسشگری فعال و چالش های شناختی، بستری مناسب برای پرورش مهارت های تفکر انتقادی فراهم می آورند. در نهایت، راهکارهای اجرایی برای معلمان جهت بهینه سازی رویکردهای تدریس خود برای تقویت این مهارت کلیدی پیشنهاد می گردد.