تحلیل تاثیر آموزش مبتنی بر پروژه بر رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی نظام مند و ارزیابی انتقادی شواهد تجربی موجود درباره اثربخشی آموزش مبتنی بر پروژه (PBL) بر توسعه مهارت های اجتماعی در دانش آموزان مقطع ابتدایی (۶ تا ۱۲ سال) صورت پذیرفت؛ این امر با اتخاذ یک پروتکل مرور جامع که شامل جستجو در پایگاه های Scopus، Web of Science و ERIC و اعمال معیارهای دقیق شمول/خروج (مطالعات تجربی روی گروه سنی هدف) انجام شد، میسر گردید. تحلیل یافته ها قویا تاثیر مثبت PBL را بر بهبود کلی مهارت های اجتماعی، با قوی ترین شواهد در تقویت همکاری گروهی و مهارت های ارتباطی، تایید می کند، هرچند محدودیت اصلی در اتکای مطالعات به ابزارهای خود-گزارشی و چالش در اعتبار بیرونی نتایج باقی است. تبیین موفقیت PBL در این مقطع، مبتنی بر فراهم آوردن بستر یادگیری اجتماعی موقعیتی است که موفقیت آن مستقیما با کیفیت تسهیل گری معلم و طراحی پروژه هایی که وابستگی متقابل را ترویج دهند، گره خورده است؛ چرا که سطح خودتنظیمی دانش آموزان ابتدایی نیازمند ساختاردهی دقیق تر نقش ها و پروژه های کوچک تر است. بنابراین، شکاف روش شناختی موجود، که شامل کمبود مطالعات طولی و نیاز به پژوهش های کیفی عمیق تر است، باید توسط پژوهش های آتی مورد توجه قرار گیرد تا پایداری و عمق تغییرات رفتاری مشاهده شده به طور کامل مستند گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر پروژه ، مهارت های اجتماعی ، مقطع ابتدایی ، یادگیری موقعیتی ، تسهیل گری معلم ، همکاری گروهی ، مطالعات طولی.