مقایسه روش تدریس سنتی و هوش مصنوعی در آموزش ابتدایی و متوسطه

تحولات فناورانه سال های اخیر، به ویژه گسترش هوش مصنوعی، موجب بازاندیشی جدی در روش های تدریس در نظام های آموزشی شده است. آموزش ابتدایی و متوسطه به عنوان دو مقطع بنیادین در شکل گیری توانایی های شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان، بیش از سایر سطوح آموزشی تحت تاثیر این تحولات قرار گرفته اند. هدف این پژوهش، مقایسه روش تدریس سنتی و تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی در این دو مقطع آموزشی و تحلیل پیامدهای آموزشی، تربیتی و اخلاقی آن هاست. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که روش سنتی با وجود تاکید بر تعامل انسانی و انتقال ارزش های تربیتی، در پاسخ گویی به تفاوت های فردی و نیازهای متنوع یادگیرندگان با محدودیت مواجه است. در مقابل، تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی با فراهم سازی یادگیری شخصی سازی شده و بازخورد فوری، کارایی آموزشی را افزایش می دهد، اما در صورت استفاده افراطی می تواند به تضعیف تعاملات انسانی و وابستگی شناختی دانش آموزان منجر شود. نتایج پژوهش بر ضرورت اتخاذ رویکرد تلفیقی و هوشمندانه در بهره گیری از هوش مصنوعی در کنار روش های سنتی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس سنتی ، هوش مصنوعی ، آموزش ابتدایی ، آموزش متوسطه ، یادگیری هوشمند ، فناوری آموزشی