از تدریس سنتی تا تدریس هوشمند: نقش هوش مصنوعی و ابعاد فلسفی احساسات مصنوعی در آموزش ابتدایی

تحول دیجیتال در آموزش، به ویژه با گسترش هوش مصنوعی، شیوه های یاددهی–یادگیری را از الگوی معلم محور و انتقال محور به سمت الگوهای داده محور، تعامل محور و فردمحور سوق داده است. آموزش ابتدایی به دلیل حساسیت دوره رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودک، کانون اصلی این تحول است. در این میان، سامانه های آموزشی هوشمند و عامل های گفت وگومحور می کوشند با شناسایی نشانگرهای هیجانی و ارائه بازخوردهای عاطفی، تجربه یادگیری را بهبود دهند؛ پدیده ای که ذیل مفهوم «احساسات مصنوعی» قابل تحلیل است. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و رویکرد فلسفی–تربیتی، نقش هوش مصنوعی را در گذار از تدریس سنتی به تدریس هوشمند تبیین کرده و پیامدهای معرفتی، اخلاقی و تربیتی احساسات مصنوعی را در آموزش ابتدایی بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد هوش مصنوعی می تواند به شخصی سازی یادگیری، تقویت ارزشیابی تکوینی، و حمایت از خودتنظیمی کمک کند؛ اما شبیه سازی عاطفه، جایگزین «رابطه انسانی» و «مسئولیت اخلاقی» معلم نیست و اگر بدون چارچوب های روشن حریم خصوصی، عدالت آموزشی و سلامت روانی به کار رود، خطرهایی مانند وابستگی عاطفی، دست کاری رفتاری و تقلیل آموزش به بهینه سازی نمره را تشدید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش ابتدایی ، تدریس هوشمند ، احساسات مصنوعی ، فلسفه تعلیم و تربیت ، تربیت عاطفی ، عدالت آموزشی