ابعاد فلسفی احساسات مصنوعی در آموزش نوین

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی، با بهره گیری از هوش مصنوعی عاطفی ، امکان شناسایی، تحلیل و شبیه سازی احساسات انسانی را در فرآیند یاددهی–یادگیری فراهم ساخته است. این فناوری ها که با عنوان «احساسات مصنوعی» شناخته می شوند، فراتر از کارکردهای فنی، پیامدهای عمیق فلسفی در باب ماهیت احساس، آگاهی، تربیت و اخلاق آموزشی به همراه دارند. پژوهش حاضر با رویکردی فلسفی و تحلیلی، به بررسی ابعاد هستی شناختی، معرفت شناختی، انسان شناختی و اخلاقی احساسات مصنوعی در آموزش نوین می پردازد. روش تحقیق، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل متون فلسفی، اسناد آموزشی و پژوهش های نوین در حوزه هوش مصنوعی است. یافته ها نشان می دهد که اگرچه احساسات مصنوعی می توانند موجب افزایش تعامل، شخصی سازی آموزش و بهبود انگیزش یادگیرندگان شوند، اما در صورت فقدان چارچوب فلسفی و اخلاقی، خطر تقلیل تربیت به فرآیندی فنی، تضعیف روابط انسانی و شکل گیری وابستگی عاطفی کاذب را در پی دارند. نتیجه آن که احساسات مصنوعی باید به عنوان ابزار مکمل و نه جایگزین تعامل انسانی در آموزش مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

احساسات مصنوعی ، هوش مصنوعی عاطفی ، فلسفه تعلیم و تربیت ، آموزش نوین ، اخلاق فناوری