قصه گویی دیجیتال (Digital Storytelling)؛ احیای سنت روایت گری با ابزارهای قرن ۲۱

قصه گویی، کهن ترین ابزار بشر برای انتقال خرد، تجربه و ارزش ها، در قرن بیست و یکم با ظهور فناوری های نوین، لباسی تازه بر تن کرده است. قصه گویی دیجیتال (DST) تلفیقی هنرمندانه از روایت سنتی با ابزارهای چندرسانه ای نظیر تصویر، صدا، موسیقی و متن است که به یادگیرندگان اجازه می دهد تا از مصرف کنندگان منفعل محتوا به تولیدکنندگان خلاق دانش تبدیل شوند. این مقاله با بررسی عمیق مبانی نظری و عملی قصه گویی دیجیتال، آن را نه صرفا به عنوان یک ابزار کمک آموزشی، بلکه به عنوان یک استراتژی پداگوژیک تحول آفرین معرفی می کند. با تکیه بر نظریه های ساختن گرایی و یادگیری چندوجهی، نشان داده می شود که چگونه این رویکرد می تواند مهارت های قرن ۲۱ شامل تفکر انتقادی، سواد دیجیتال، خلاقیت و ارتباطات را در دانش آموزان تقویت کند. مقاله همچنین به نقش هوش مصنوعی در تحول فرآیند قصه گویی و چالش های اخلاقی مرتبط با آن می پردازد و راهکارهایی عملی برای پیاده سازی این روش در کلاس های درس ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: قصه گویی دیجیتال ، سواد چندرسانه ای ، پداگوژی ساختن گرا ، یادگیری پروژه محور ، صدای روایت گر ، هوش مصنوعی در آموزش.