کوچینگ آموزشی (Edu-Coaching)؛ گذار از «منتورینگ سنتی» به «کوچینگ همتایان»

در چشم انداز پویای آموزش در قرن بیست و یکم، مدل های سنتی توسعه حرفه ای معلمان که عمدتا بر پایه ی کارگاه های یک باره و نظارت های دیوان سالارانه استوار بودند، کارایی خود را از دست داده اند. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی و انتقادی، پارادایم شیفت (تغییر الگو) از «منتورینگ سنتی» که رابطه ای سلسله مراتب و مبتنی بر انتقال دانش از خبره به مبتدی است، به سمت «کوچینگ آموزشی» و به ویژه «کوچینگ همتایان» را بررسی می کند. این پژوهش با تکیه بر نظریه های یادگیری بزرگسالان (آندراگوژی) و ساختن گرایی اجتماعی، استدلال می کند که معلمان برای بهبود عملکرد خود نه به یک «دانای کل» برای تجویز نسخه، بلکه به یک «یار فکر» برای بازتاب و تحلیل عملکردهایشان نیاز دارند. در این مقاله، ضمن تبیین تفاوت های بنیادین میان منتورینگ و کوچینگ، مدل های اجرایی کوچینگ همتایان، چرخه های بازخورد مبتنی بر داده، موانع روانی و سازمانی پیاده سازی و راهکارهای غلبه بر آن ها در ۸ بخش مجزا مورد واکاوی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که جایگزینی فرهنگ قضاوت با فرهنگ حمایت، منجر به افزایش خودکارآمدی معلمان، کاهش فرسودگی شغلی و در نهایت بهبود نتایج یادگیری دانش آموزان می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: کوچینگ آموزشی ، کوچینگ همتایان ، توسعه حرفه ای معلمان ، منتورینگ ، آندراگوژی ، بازخورد توصیفی ، زیست معلمانه.