نقش معلم به عنوان "تسهیل گر" (Facilitator) نه "سخنران

در چشم انداز آموزشی قرن بیست و یکم، الگوی سنتی انتقال دانش که در آن معلم به عنوان تنها منبع اطلاعات و “سخنران” در مرکز کلاس قرار می گیرد، به شدت به چالش کشیده شده است. این مقاله با رویکردی انتقادی و تحلیلی، به بررسی ضرورت تغییر پارادایم از “معلم محوری” به “تسهیل گری” می پردازد. تسهیل گری نه به معنای رها کردن کلاس، بلکه به معنای مدیریت پیچیده فرآیندهای شناختی و اجتماعی است که در آن یادگیرنده خود به ساخت دانش می پردازد. این پژوهش با تکیه بر نظریه های ساخت ن گرایی اجتماعی ویگوتسکی و یادگیری اکتشافی، مکانیسم های تغییر نقش معلم را در ابعاد شناختی، عاطفی و محیطی واکاوی می کند. تمرکز اصلی بر راهبردهایی نظیر داربست سازی (Scaffolding)، پرسشگری سقراطی، مدیریت پویایی های گروهی و طراحی محیط های یادگیری منعطف است. همچنین چالش های روان شناختی معلمان در واگذاری قدرت و کنترل، و لزوم بازتعریف هویت حرفه ای آنان مورد بحث قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که معلم تسهیل گر با فعال سازی فراشناخت و ایجاد فضای امن روانی، عمق یادگیری و ماندگاری آن را به طرز معناداری افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: معلم تسهیل گر ، یادگیری فعال ، ساخت ن گرایی ، داربست سازی آموزشی ، منطقه تقریبی رشد ، پداگوژی انتقادی ، مدیریت کلاس درس.