جادوی صدا و سکوت: بازیگری حرفه ای برای معلمان آماتور

تدریس، ماهیتی دوگانه دارد؛ از سویی علمی است دقیق و مبتنی بر روان شناسی یادگیری و از سوی دیگر هنری است نمایشی که صحنه آن کلاس درس و مخاطبان آن دانش آموزان هستند. در این میان، معلم به عنوان بازیگر اصلی این صحنه، نیازمند ابزارهایی فراتر از دانش موضوعی است. این مقاله با رویکردی بین رشته ای، به واکاوی تکنیک های بازیگری و فن بیان در فرآیند تدریس می پردازد. تمرکز اصلی بر دو مولفه کلیدی «صدا» به عنوان حامل معنا و احساس، و «سکوت» به عنوان ابزاری شناختی و تربیتی است. پژوهش حاضر با بررسی فیزیولوژی تولید صوت، پارالینگوستیک (فرا زبان)، و روان شناسی سکوت، نشان می دهد که چگونه معلمان می توانند با بهره گیری از تکنیک های تئاتر، توجه دانش آموزان را مدیریت کرده، انتقال مفاهیم را تسهیل نموده و از فرسودگی شغلی ناشی از استفاده نادرست از تارهای صوتی پیشگیری کنند. نتایج نشان می دهد که گذار از معلمی آماتور به معلمی حرفه ای، مستلزم تسلط بر «اجرا» و آگاهی از تاثیرات دراماتیک صدا و بدن در فضای آموزشی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: فن بیان معلم ، پداگوژی سکوت ، بازیگری در تدریس ، مدیریت کلاس ، ارتباط غیرکلامی ، مهارت های ارتباطی