ادبیات تطبیقی در آموزش: چگونه متون جهانی را با فرهنگ محلی پیوند دهیم؟

ادبیات تطبیقی به مثابه یک رشته میان رشته ای، نقشی حیاتی در بازتعریف پارادایم های آموزشی معاصر ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی ابعاد نظری و کاربردی ادبیات تطبیقی در نظام های آموزشی، به ویژه در بسترهای فرهنگی بومی، انجام شده است. تاکید اصلی بر این موضوع است که چگونه مواجهه انتقادی و مقایسه ای میان متون جهانی و میراث ادبی محلی می تواند به غنای شناختی، توسعه سواد فرهنگی انتقادی (Critical Cultural Literacy) و تقویت هویت دانش آموزان منجر شود. ما استدلال می کنیم که رویکرد تطبیقی صرفا یک روش مطالعه متون نیست، بلکه یک استراتژی آموزشی برای شکستن مرزهای پوزیتیویستی و تقویت درک متقابل از امر جهان شمول و امر خاص فرهنگی است. این مقاله ساختار پژوهشی دقیقی را دنبال می کند و پنج حوزه کلیدی را مورد کنکاش قرار می دهد: الف) مبانی نظری و پارادایم های تطبیقی در تعلیم و تربیت، ب) فرآیند تطبیق و انطباق متون جهانی با ساختارهای فرهنگی محلی، ج) ادبیات تطبیقی به مثابه ابزاری برای آموزش هویت و چندفرهنگی گرایی، د) روش شناسی تدریس تطبیقی در کلاس درس، و ه) چالش ها و فرصت های پیاده سازی در نظام های آموزشی ملی. تجزیه و تحلیل نشان می دهد که ادغام سنجیده ادبیات تطبیقی، به ویژه با تاکید بر تقابل و دیالوگ میان جهان بینی ها، می تواند آموزش زبان و ادبیات را از تمرکز صرف بر حفظیات صرف رها ساخته و آن را به یک کنش اجتماعی و فرهنگی پویا تبدیل کند. یافته ها بر لزوم بازنگری در سرفصل های درسی و تربیت تخصصی معلمان در این حوزه تاکید دارند تا امکان ایجاد یک برنامه درسی منعطف و جهانی فراهم شود که در عین حال، ریشه های فرهنگی دانش آموزان را نیز گرامی بدارد. این مطالعه در نهایت چارچوبی تحلیلی برای نهادینه کردن ادبیات تطبیقی به عنوان یک عامل فعال در توسعه آموزش همه جانبه ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ادبیات تطبیقی ، آموزش ، فرهنگ بومی ، میان رشته ای ، سواد انتقادی ، برنامه درسی.