آموزش علوم تجربی و نوآوری های روش تدریس

هدف این مقاله، انجام یک مرور نظام مند تحلیلی (Systematic Analytic Review) برای شناسایی و تحلیل نوآوری های روش تدریس در آموزش علوم تجربی است. با توجه به ناکارآمدی روش های سنتی انتقال محتوا در پرورش مهارت های قرن بیست و یکم نظیر تفکر انتقادی و حل مسئله (NRC, ۲۰۱۲)، نیاز به بررسی تحولات پداگوژیک در این حوزه حیاتی است. در این راستا، تحقیقات منتشر شده از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ مورد ارزیابی قرار گرفتند. تحلیل مضمونی نشان داد که نوآوری های روش تدریس به طور عمده بر سه محور متمرکز هستند: ۱) یادگیری مبتنی بر کاوش (Inquiry-Based Learning - IBL) و پروژه محور (PBL) که تمرکز را از حفظیات به فرآیند اکتشاف علمی تغییر می دهد (Minner et al., ۲۰۱۰). ۲) ادغام رویکردهای STEM و STEAM که علوم را با فناوری، مهندسی، هنر و ریاضیات ترکیب می کند تا زمینه های واقعی برای کاربرد دانش فراهم شود (Bybee, ۲۰۱۳). ۳) استفاده از فناوری های دیجیتال نوین (مانند شبیه سازی ها، آزمایشگاه های مجازی و واقعیت افزوده) برای غلبه بر محدودیت های فیزیکی آزمایشگاه ها (Chen et al., ۲۰۲۱). یافته ها حاکی از آن است که این نوآوری ها در صورت اجرای صحیح (با تمرکز معلم بر نقش تسهیل گر نه انتقال دهنده)، منجر به بهبود قابل توجه در سواد علمی و انگیزه درونی دانش آموزان می شوند (Fullan, ۲۰۱۳). نتیجه گیری مقاله بر لزوم بازنگری در برنامه های درسی و آموزش حرفه ای معلمان علوم برای پذیرش و به کارگیری این پارادایم های جدید تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش علوم تجربی ، نوآوری های آموزشی ، یادگیری مبتنی بر کاوش ، رویکرد STEM ، سواد علمی ، شبیه سازی آموزشی ، روش تدریس