اثرات شیوع بیماری وبا بر فرایند نظم و امنیت در ایران عصر قاجار(مطالعه موردی وبای محرم و صفر۱۳۱۰در شهر تهران)

شیوع بیماری­های همه­گیر در ایران همیشه اثرات مخرب و ناگواری از خود بجا می­گذاشت که تا مدت­های طولانی پیامدهایآن­ها باقی مانده و گریبان­گیر حیات مردم بود. یکی از این پیامدهای منفی،ایجادبی­ثباتی و عدم امنیت در جامعه ایران بود که آسیب­های زیادی بر ساختار اجتماعی و اقتصادی کشور بر جا ­گذاشت. در ایران عصر قاجار و به خصوص در عصر ناصری شیوع بیماری­های همه­گیر به­ویژه وبا اثراتمنفی و پیامدهای مخرب بسیاری برای نظم و امنیت در پی داشت. این پژوهش با بهره­گیری از منابع تاریخی و به روش توصیفی- تحلیلی می­کوشد تا به این پرسش، پاسخ دهد که شیوع بیماری­ همه­گیروبا در محرم و صفر۱۳۱۰چه پیامدهای منفی و مخربی بر ساختار و فرایند نظم و امنیت شهر تهرانبر جا ­گذاشت؟ فرضیه پژوهش بر این اساس استوار است که شیوع بیماری مهلک وبا، ساختار و فرایند نظم و امنیت در گستره جغرافیایی مناطق درگیر بیماری(شهر تهران) را دچار خدشه، ناامنی و بی ثباتینموده و در نتیجه جرم و تبهکاری در آن مناطق روند افزایشی پیدا کرده است.یافته­های پژوهش حاکی از آن است که به محض شیوع بیماری، ساختارهای امنیتی جامعه از هم فروپاشیده و شورشیان، مجرمان و تبهکاران با سوء استفاده از وضعیت موجود،با سهولت بسیار به شورش، سرقت، راهزنی و گسترش بی نظمی، ناامنی و هرج و مرج پرداختند.

کلیدواژه ها:

دوره قاجار ، وبای۱۳۱۰ه.ق ، تهران ، سرقت ، ناامنی