اصالت جنگ یا صلح در ارتباطات میان فرهنگی اسلام با نگاهی به سیره نبوی در مدینه

کم توجهی برخی نگاه های فقهی به جایگاه ولایت و حکومت دراحکام اسلامی و عدم نگرش جامع به دستورات دینی از یک سو و خودباختگی عده ای از روشنفکران دینی به دستاوردهای بشری تمدن غربی و تاریخی و زمان منددانستن معارف دینی ازسوی دیگر، موجب پدیدآمدن دو رویکرد متفاوت به مسئله جهادگردیده است و این سوال رابه وجود آورده است که دراسلام، آیا اصالت با جنگ و جهاد است یاباصلح؟. در این پژوهش بااستفاده از روش توصیفی تحلیلی و بر اساس منابع کتابخانه ای پس از بررسی شیوه مواجهه پیامبر با رقبای فرهنگی جامعه ایمانی، نشان خواهیم داد بر خلاف رویکردهایی همچون شریعت گرا و تجدد گرا، تشخیص وجوب و حرمت جنگ و صلح، نه با توجه صرف به دین و عقیده مخاطب ممکن است و نه با بهره گیری از «اعلامیه جهانی حقوق بشر»؛ بلکه این حاکم اسلامی است که با نگرشی جامع به همه دستورات دینی و معارف اسلامی، بر مبنای اصول بنیادین اسلامی و متناسب با نقشه راهی که در راستای نیل به اهداف اجتماعی اسلام در نظر دارد و همچنین با شناخت دقیق شرایط زمان و مکان، از ابزارهایی مانند جنگ و صلح برای پیشبرد اهداف اصیل اسلامی استفاده می کند که از آن با عنوان «رویکرد تمدن گرا» یاد خواهد شد.

کلیدواژه ها:

جنگ ، صلح ، ارتباطات میان فرهنگی ، سیره نبوی ، شریعت گرا ، تجددگرا ، تمدن گرا