کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد آستارا

برنامه ریزی آموزشی به عنوان نقشه راه نظام تعلیم و تربیت، نقشی تعیین کننده در کیفیت و جهت گیری آینده سازان یک کشور دارد. «برنامه ریزی اصیل» رویکردی است که با تکیه بر اصول بومی، دینی و هویت بخش، به دنبال طراحی برنامه هایی است که نه تنها نیازهای مادی فرد را برطرف سازد، بلکه به کمال و سعادت معنوی او بینجامد. هدف این پژوهش مروری، تبیین مفهوم برنامه ریزی اصیل و شناسایی مولفه های کلیدی آن در بستر نظام آموزشی ایران است. یافته ها نشان می دهد که برنامه ریزی اصیل نیازمند گذار از الگوهای وارداتی و نگاه صرفا اقتصادی-کارکردی به سمت الگوهایی است که مبتنی بر سند تحول بنیادین و نیازهای واقعی جامعه اسلامی باشد. چالش های اصلی در این مسیر شامل فقدان نظریه های بومی قوی، وابستگی به مدل های غربی و نگاه تقلیل گرا به انسان است.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، برنامه ریزی اصیل ، سند تحول بنیادین ، بومی سازی ، تعلیم و تربیت اسلامی.