دانش آموزان وتجربه های عاطفی درفرآیندیادگیری

یادگیری یک فرایند شناختی صرف نیست؛ بلکه تجربه ای عمیقا احساسی است. این مقاله به بررسی نقش حیاتی هیجان ها و تجارب عاطفی در فرایند یادگیری دانش آموزان می پردازد. با مروری بر مبانی نظری، از جمله پیوند میان هیجان و شناخت (Immordino-Yang & Damasio, ۲۰۰۷) و مدل های تاثیرگذار مانند نظریه کنترل-ارزش پکران (Control-Value Theory of Achievement Emotions) (Pekrun, ۲۰۰۶)، نقش هیجان های مثبت و منفی در شکل دهی به انگیزه های درونی، توجه، حافظه و در نهایت پیشرفت تحصیلی مورد بحث قرار می گیرد. همچنین، تاثیر محیط یادگیری و نقش محوری معلم در تعدیل این تجارب عاطفی برجسته می شود. در نهایت، راهکارهای عملی و مبتنی بر شواهد برای پرورش هوش هیجانی و ایجاد محیط های کلاس درس حمایتی که هیجان ها را به عنوان منابع توانمندساز یادگیری به کار گیرند، ارائه می گردد. درک این تعامل پیچیده میان عقل و احساس برای طراحی مداخلات آموزشی موثر ضروری است.